دیشب که بــاران می آمد ، شنیدم که رفته ای! گویا خبـر ، قبل از ما به آسـمان رسیده بود!

در گوشـم تکـرار شد که گفتی... هرچه زمســتان بی رحـــم تر ، شکـــوه بهــــــار بیشــتر!

با بهار نمی شود جنگید ، تو راست می گفتی!

اصلا تو همیشه راست می گویی! من همه ی حرفهای خوب و راست را از تو شنیده ام! بهار را هرجای زمین پنهان کنی... لحظه ی روئیدن که برسد، خواهی دید... دم به دم، قدم به قدم... از نفس نفس ِ زمین ، بهار می روید!

تو بهاری! تو در تولد هر جوانه ای! تو را دیگر کجا ببرند که رسم سبز رویش از سر این همه درخت بیفتد؟!

تو پرنده نیستی که اسیر قفست کنند! تو افسانه ی پروازی! تو را چطور می شود از یاد پرنده هایی برد که دیگر گرفتار بن بست ناامیدی نمی شوند؟!

تو خورشیدی! که صبح یک شب ِ هزارساله طلوع کردی و بیدار کردی خفتگی مان را! تو را در سیاهی کدام شب پنهان کنند که صبح فردا دوباره به ما لبخند نزنی؟!

تو شهــامت فریـادی در حنـجـره ی آزادی! مگر می شود تو را از تمــام گـلوها بـرید؟!

تو ... دیریست نه تویی وجود دارد نه من!

عصاره ی وجودمان چکیده در غیرت یک نَــبَــرد!

چطور می شود نبــاشی وقتـی ... هستیـــم .

پی نوشت: نمیدانیم کجایی؟! اما همان قدر که ما ایمان داریم تو اســتــوار خواهی مانــد ، تو هم بدان ما ایستاده ایم! ســـبـــز و ابدی!

و دومین پی نوشت:

از دوستان عزیزی که خطی به رسم یادگاری و همدردی برایم گذاشته و می گذارند، ممنونم! از آن بین، دوست عزیز و همیشه سبزم، سرکار خانم زینب حیدری ، شعری از استاد عبدالجبار کاکایی نوشتند که خیلی دوستش داشتم و مناسب این روزها دیدمش! شما هم بخوانید:

من با توام...نه من..که تمام"سکوت ها"
بی اعتنـــا به خط کـشی عنـکبـــوت ها
می بینم اینکه طالع خورشیــد می دمد
بر صحنه تلاطــــم کـــف ها و سـوت ها
می بینم ازدحــــــام شگـــفت کبوتــران
از بین دســــت های بلــــند قنــــوت ها
می بینم اینکه خاطره و خنده می شود
این های و هوی هـرزه ی باد و بروت ها
شیــرین من به تلخــی ازین قصه یاد کن
وقتی که خاک پر شود از طعم تــوت ها